Një fabul shqiptare që na mëson rëndësinë e tolerancës dhe mirëkuptimit
Njëherë e një kohë, në një luginë të mbushur me gjelbërim, një lumë i rrëmbyer ndante dy brigje të fshatit. Një urë e ngushtë prej druri ishte e vetmja rrugë për të kaluar lumin dhe përdorej nga të gjitha kafshët e malit.
Një mëngjes, një dhi e bardhë dhe një dhi e zezë u gjendën përballë njëra-tjetrës pikërisht në mes të urës. Asnjëra nuk dëshironte të hapte udhë.
– Kthehu të kaloj unë! – tha dhia e zezë me një ton urdhërues.
– Jo! Unë do të kaloj e para! – ia ktheu dhia e bardhë me kryeneçësi.
Filluan të shtyhen dhe të godasin njëra-tjetrën me brirë, duke mos pranuar të lëshojnë rrugën. U inatosën aq shumë sa harruan se ishin mbi një urë të ngushtë dhe poshtë tyre rridhte lumi i thellë e i rrëmbyer. Me një përplasje të fortë, të dyja humbën ekuilibrin dhe ranë në lumë, duke u zhdukur në rrjedhën e ujërave të ftohta.
Mësimi i fabulës
Kokëfortësia e tepruar mund të na çojë në humbje të mëdha. Në jetë, është e rëndësishme të bëjmë kompromis dhe t’i japim rrugë njëri-tjetrit për të shmangur pasoja të pashmangshme.
